Blog > Komentarze do wpisu
Łódź. Polska.

Od dawna miałem ochotę odwiedzić kompleks fabrycznych domów robotniczych Poznańskiego na wieść, że zostaną etapami poddane remontom i kompletnej renowacji. To do tej pory jedne z najfajniejszych łódzkich famuł. W końcu udało się wyrwać chwilę na spacer. Wszedłem w znane dobrze rejony po kolejnej dłuższej przerwie. I znowu zdziwienie. Znowu coś przeminęło, albo widzę jak odchodzi. Nie ma już dawnych domów robotniczych pobliskiej fabryki Izraela Poznańskiego w postaci jaką pamiętały pracujące pełnej parą zakłady. Ja ich nie widziałem za swojego żywota. Co ciekawe, powoli odchodzi w niepamięć również oblicze, które ja doskonale pamiętam. To mroczne, zamknięte oblicze szczelnych społeczności, dla których każdy przybysz z zewnątrz był wrogiem do szybkiej konfrontacji.  Jeszcze do niedawna strach było włazić w te zamknięte dziedzińce. Ale i to odchodzi.

Niebawem pojawią się tu śliczne odnowione ceglane kamienice, przeznaczone w większości na komercyjne zastosowanie, ew. do codziennego użycia dla szczęśliwców. Dawny klimat - i ten stary i ten wtórny okresu przemian - odchodzi w zapomnienie. Co tu dużo gadać, ja kocham taką Łódź jaką widać w tym kadrze. To piękne, zniszczone oblicze dawne potęgi. Te nawarstwione patologie, bieda, ale i duma połączona z uporem/determinacją. Do tego jeszcze cegła, bruk, te wszystkie kibolskie teksty - nie są na pewno chlubą miasta, ale idealnie oddają jego charakter  i tu nie ma się co oszukiwać. Do tego w tle ten wielki napis jednego z klubów sportowych. Specjalnie go nieco obciąłem, bo jednak "ŁÓDŹ. POLSKA" bardziej mi pasowało zdecydowanie do pełni kadru.

Technicznie: Rolleiflex Automat (1939) na Kodak Trix400, Ultrafin Plus 1+6/20C/8,5'

Zobacz także:

sobota, 14 lutego 2015, bolas

Polecane wpisy